Onkunde

Gisteren las ik aandachtig een stuk van Thomas op HUmedia. Niet zozeer omdat ik geroerd was over de boodschap die het stuk met zich meedroeg, maar des te meer over de creativiteit waarmee hij schreef. De formuleringen, de metaforen en de stijl hadden iets 'knaps' over zich heen.
Tegelijkertijd met de aandacht rees mijn jaloezie. Hoe komt het dat hij wel in staat is om zijn hersenspinsels op zo'n creatieve en leesbare wijze neer te zetten, en ik altijd haper en verval in onduidelijk leesbare stukken tekst?
En het is niet alleen Thomas die zich schuldig maakt aan het fijn en leesbaar schrijven. Ook Paul wist mij te boeien met fijne tragikomische zinnen omtrent de ontvreemding van zijn fiets. En hoewel de schrijfstijl van laastgenoemde door een zogenaamde 'politiekjournalist' werd afgedaan als 'Martin Brillerig', lijkt mij dat helemaal geen vervelende betiteling.
Martin Bril is mijns inziens altijd een schrijver die weet te boeien doordat hij mensen van een minder literair niveau (lees: ik) het gevoel kan geven er ook een beetje bij te horen. Ik begrijp zijn schrijven veel sneller dan, pak 'em beet, Tolstoi, wiens "Voyna i mir" ik puur en alleen voor het imago poogde te lezen. Daarbij had het ook geholpen als ik de Engelse vertaling had genomen, daar ik de Russische taal niet meester ben.
Terug naar de kern nu, ik dwaal af. Hetgeen ook een manco is in mijn schrijven. Ik stel vooraf een bepaald doel vast om over te schrijven, en al gedurende het schrijven wordt het zo'n dynamisch proces, dat ik niet meer precies weet wat wél en wat niet toe te voegen. Maar goed.
Wat wil ik eigenlijk nog zeggen? Ik weet het niet meer. Misschien stuur ik het even door naar iemand anders die er nog wat moois van kan maken.
De volgende post zal wel meer content hebben. Hoopt u.