Als ik wil weten wat Paul momenteel doet, dan zoek ik hem gewoon even op, en weet wat hij aan het doen is. Hij zit op een vergadering op zijn stageplek. BNN, weet ik toevallig.
Maar wat is het nut van deze informatie? Niets, zo op het eerste oog. Daarom was mijn eerste ingeving die aandachtsgeilheid. Maar zoiets staat Paul niet. Thomas, de andere Paul en André evenmin. Markante figuren, allen op zich, maar geen incorrecte arrogante egocentristen. Daarom ben ik tot een andere conclusie gekomen.
Wanneer je iets maar vaak genoeg herhaalt wordt het een gewoonte, dat weet iedereen. Het is voor bovenstaande mannen routine geworden om, zodra ze iets wat zij als noemenswaardig noemen ervaren, dat te vermelden op twitter. En deze routine zorgt ervoor dat hun 'followers' via de aan twitter gelinkte websites weer gespreksstof hebben bij de volgende ontmoeting met één van deze types. Geen flauw 'wat heb jij dit weekend gedaan?', maar een duidelijke gerichte vraag in de trant van 'ik heb vernomen dat je afgelopen weekend flink aan de blonde vrouwen hebt lopen sabbelen, het stond op je twitter.' (Dat sommige twitter-gebruikers de term 'followers' op wel heel sekte-achtige manier interpreteren bewijst Fransisco van Jole, de man die zijn tweets bijna non-stop wijt aan het beantwoorden en adviseren van zijn 1224 uitverkorenen via zijn iPhone, maar dit alles terzijde.)
Juist dit soort vraagstellingen zorgen ervoor dat gesprekken een directere wending nemen, en de kern van de zaak beter en sneller aangeroerd kan worden, en gezien de vele gespreksstof die de voorbeeldmannen kunnen aanleveren, is kwaliteit en snelheid van een gesprek van groot belang. En dan beweren dat internet vereenzaamt.
Na deze belanchelijk overbodige analyse rest mij nog één vraag. En die moet ik mezelf stellen. Zal ik ook overstag gaan? Eens even kijken of twitter.com/franspe nog vrij is.
Aandachtsgeilheid my ass, het is gewoon het stroomlijnen van communicatie. Tweet on!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten