Whorehoppin' (Shit Goddamn)

Ik heb het normaal niet zo op van die gastjes met hun zelfgemaakte youtube filmpjes, maar deze wilde ik jullie niet onthouden. En zelfs als je het clipje stom vindt, blijft het nummer dope!

Onkunde

Gisteren las ik aandachtig een stuk van Thomas op HUmedia. Niet zozeer omdat ik geroerd was over de boodschap die het stuk met zich meedroeg, maar des te meer over de creativiteit waarmee hij schreef. De formuleringen, de metaforen en de stijl hadden iets 'knaps' over zich heen.
Tegelijkertijd met de aandacht rees mijn jaloezie. Hoe komt het dat hij wel in staat is om zijn hersenspinsels op zo'n creatieve en leesbare wijze neer te zetten, en ik altijd haper en verval in onduidelijk leesbare stukken tekst?
En het is niet alleen Thomas die zich schuldig maakt aan het fijn en leesbaar schrijven. Ook Paul wist mij te boeien met fijne tragikomische zinnen omtrent de ontvreemding van zijn fiets. En hoewel de schrijfstijl van laastgenoemde door een zogenaamde 'politiekjournalist' werd afgedaan als 'Martin Brillerig', lijkt mij dat helemaal geen vervelende betiteling.
Martin Bril is mijns inziens altijd een schrijver die weet te boeien doordat hij mensen van een minder literair niveau (lees: ik) het gevoel kan geven er ook een beetje bij te horen. Ik begrijp zijn schrijven veel sneller dan, pak 'em beet, Tolstoi, wiens "Voyna i mir" ik puur en alleen voor het imago poogde te lezen. Daarbij had het ook geholpen als ik de Engelse vertaling had genomen, daar ik de Russische taal niet meester ben.
Terug naar de kern nu, ik dwaal af. Hetgeen ook een manco is in mijn schrijven. Ik stel vooraf een bepaald doel vast om over te schrijven, en al gedurende het schrijven wordt het zo'n dynamisch proces, dat ik niet meer precies weet wat wél en wat niet toe te voegen. Maar goed.
Wat wil ik eigenlijk nog zeggen? Ik weet het niet meer. Misschien stuur ik het even door naar iemand anders die er nog wat moois van kan maken.
De volgende post zal wel meer content hebben. Hoopt u.

FC

Als geboren en getogen Utrechter ben ik trots op mijn stad. Een stad die niet pretendeert een metropool te zijn, en tegelijkertijd lekker kan zeiken over wat het wil zijn. Door karakter.
Zelfs Amsterdam kan niet tippen aan deze prachtige stad. Onze hoofdstad is namelijk wel pretentieus, en is zelfs slachtoffer geworden van de moderne commercie. De ziel is uit Amsterdam. Dit werd nog eens pijnlijk duidelijk gemaakt door Max Westerman vorige week. Amsterdam is veramerikaniseerd, mocht dat een bestaand woord zijn.
Terug naar Utrecht nu, de plaats waar studenten worden vervloekt als backpackers in Australie. En juist dat is nu zo typerend voor Utrecht. Altijd wel iets te zeiken hebben, en tegelijkertijd weten dat het gewenste ideaal nooit gehaald zal worden.
Misschien wel het beste voorbeeld is FC Utrecht, de betaald voetbalvereniging van het volk. Op en zonnige zondagmiddag is het op het Herculesplein een groot volksfeest alvorens de wedstrijd begint. Je haalt er nog gewoon een bal gehakt uit jus, en de cola wordt nog uit een statiegeldfles geschonken. En dan mag je nog eens afrekenen met je eigen geld ook. Iets waar ze bij mijn, pretentieuze, club geen boodschap aanhebben. Een koffie met een Snickers: 10 Arena's. Monopolygeld van onschatbare waarde.
Daarnaast sta je bij de ArenA voor een sfeerloze, gigantische bak, waar de mannen met rode broeken en van Bommel brogues ontelbaar zijn, terwijl in Galgenwaard je bij je vloekende buurman van de armen af kan lezen hoe productief hij is geweest in zijn voortplantingsgedrag. Mooi.
En dan is er nog Willem. De kromme is een uniek figuur. Het is geen succescoach zoals Marco hopelijk ooit zal worden, maar hij past zo ontzettend in het plaatje van Utrecht. Geen pretenties, geen air van arrogantie te bespeuren en bovenal: veel karakter. De keren dat ik de man ben tegengekomen kwam hij vriendelijk, maar niet warm over. Het was bijna vaderlijk. (Hier wordt dat nog een duidelijk gemaakt na FC Groningen - FC Utrecht.)
En daarom hoop ik dat FC Utrecht dit jaar gewoon lekker nummer 9 van de competitie wordt, en Ajax eerste. Dan gaat iedereen weer vrolijk naar huis, even lekker kankeren op de eigen club en vervolgens naar bed met karakter respectievelijk dromen.

Peter

Ik heb Peter nooit zo goed gekend. Ik kan me zelfs de laatste keer dat ik hem gezien heb niet meer herinneren. Peter was nooit zo'n haantje de voorste. En nu is hij naar Zweden gegaan. Niemand gaat Peter missen. Althans, dat denk ik.
Toen ik Peter voor het eerst zag in 2006, maakte hij een ongezonde indruk op me. Hij had zich al tijden niet geschoren en hij zag bleek. Heel bleek. Vreemd dat dat het enige is dat mij is bijgebleven van Peter, als Utrechter hoop je toch dat hij om andere zaken herinnerd blijft.
Maar goed, Peter is weg. En ook al ga ik hem niet missen, ik zal hem niet vergeten. En zo zijn er andere Utrechters met mij. Zoals deze en deze.
Peter, het ga je goed.

Misschien kan Diederik van Zessen uitleg geven?

Omdat 't kan

"Tweets!" snauwde Thomas mij toe, toen ik met mijn beperkte internetvocabulair niet wist hoe je een bericht dat via Twitter de wereld in gestuurd wordt, noemde. Ik noemde het een 'twit'. Misschien was ik dat op dat moment ook wel, een twit. Sinds dat incident zijn er alweer wat weken verstreken en heb ik deze vorm van aandachtsgeilheid eens bestudeerd. 

Als ik wil weten wat Paul momenteel doet, dan zoek ik hem gewoon even op, en weet wat hij aan het doen is.  Hij zit op een vergadering op zijn stageplek. BNN, weet ik toevallig.

Maar wat is het nut van deze informatie? Niets, zo op het eerste oog. Daarom was mijn eerste ingeving die aandachtsgeilheid. Maar zoiets staat Paul niet. Thomas, de andere Paul en André evenmin. Markante figuren, allen op zich, maar geen incorrecte arrogante egocentristen. Daarom ben ik tot een andere conclusie gekomen.

Wanneer je iets maar vaak genoeg herhaalt wordt het een gewoonte, dat weet iedereen. Het is voor bovenstaande mannen routine geworden om, zodra ze iets wat zij als noemenswaardig noemen ervaren, dat te vermelden op twitter. En deze routine zorgt ervoor dat hun 'followers' via de aan twitter gelinkte websites weer gespreksstof hebben bij de volgende ontmoeting met één van deze types. Geen flauw 'wat heb jij dit weekend gedaan?', maar een duidelijke gerichte vraag in de trant van 'ik heb vernomen dat je afgelopen weekend flink aan de blonde vrouwen hebt lopen sabbelen, het stond op je twitter.' (Dat sommige twitter-gebruikers de term 'followers' op wel heel sekte-achtige manier interpreteren bewijst Fransisco van Jole, de man die zijn tweets bijna non-stop wijt aan het beantwoorden en adviseren van zijn 1224 uitverkorenen via zijn iPhone, maar dit alles terzijde.)

Juist dit soort vraagstellingen zorgen ervoor dat gesprekken een directere wending nemen, en de kern van de zaak beter en sneller aangeroerd kan worden, en gezien de vele gespreksstof die de voorbeeldmannen kunnen aanleveren, is kwaliteit en snelheid van een gesprek van groot belang. En dan beweren dat internet vereenzaamt.

Na deze belanchelijk overbodige analyse rest mij nog één vraag. En die moet ik mezelf stellen. Zal ik ook overstag gaan? Eens even kijken of twitter.com/franspe nog vrij is.

Aandachtsgeilheid my ass, het is gewoon het stroomlijnen van communicatie. Tweet on!

Welkom!

Met een titel zoals bovenstaand kan niet anders dan geconcludeerd worden dat ook ik overstag ben gegaan voor de bloghype. Een goed anderhalf jaar te laat, maar dat mag de pret niet drukken.
Even een run-down op hetgeen dat ik hier zo af en toe zal posten. Persoonlijke hoogte- en dieptepunten, visies op actualiteiten, media en cultuur en zal iedere zelfgeproclameerde 'Frans-kenner' begrijpen dat AFC Ajax ook zo af en toe de revue zal passeren.
In de loop der tijd zal het blog een overzichtelijker beeld moeten geven van hetgeen mij bezig houdt. En als je het niet leuk vindt: Alt+F4.

Groet,

Frans